ความห่างใกล้

มีคนมากมายที่เราหลงไหล ชื่นชม โดยที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากัน
ไม่เคยอยู่ใกล้จนได้กลิ่นตัว
ไม่เคยสนิทชิดเชื้อขนาดเห็นเขานั่งเกาสะดือ
หรือเอานิ้วมือล้วงไปแคะขี้มูกในรูจมูก
บางครั้งเราก็ชื่นชมเขาเพราะคำพูดแค่ไม่กี่คำ ตัวหนังสือแค่ไม่กี่ตัว หรือเสียงร้องเพลงแค่ไม่กี่ประโยค

เราชอบตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า
เวลาที่คนเราเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ชิดกัน
ความสัมพันธ์จะแน่นแฟ้นขึ้น หรือจะถอยห่างออกไปกันแน่
เพราะเราคิดมาตลอดว่า เอาเข้าจริงๆแล้ว คนเรามีเรื่องแย่มากกว่าเรื่องดี
และหากเข้ามาใกล้กันสักหน่อยก็จะได้สัมผัสถึงเรื่องแย่ๆ ทั้งหลายที่ว่า
ซึ่งสำหรับบางคนแล้ว มันช่างต่างจากการมองดูอยู่ไกลๆ มากมายนัก

คนบางคน เมื่อได้เข้าไปใกล้ เราก็คิดย้อนกลับไปว่า
ไม่น่าจะเข้าไปรู้จักเลย อยู่ห่างๆก็สวยงามดีอยู่แล้ว
จึงมีคำถามว่า หรืออันที่จริงทุกคนสวยงามในระยะไกลเท่านั้น
เหมือนภาพวาดที่สวยงามชวนฝันที่พอเข้าใกล้แล้วจะเห็นฝีแปรงขยุกขยุย
เหมือนดวงจันทร์นวลผ่องที่ถ้าส่องเข้าไปใกล้ๆก็จะเห็นแต่ผิวขรุขระ
เหมือนดาวเคราะห์สีฟ้าที่พอมาลองอยู่อาศัยจริงๆ ก็เต็มไปด้วยผู้คนที่โหดร้ายน่ากลัว
แต่ก็ยังดีที่ดาวเคราะห์ดวงนี้ยังมีคนที่น่าคบหาอยู่เช่นกัน

พอมานั่งคิดๆดู ก็พบความจริงที่ว่า
ยากอยู่เหมือนกันที่คนสองคนจะได้รู้จักกันและคบหากันต่อไปแบบยืดยาว
เพราะไม่ว่าจะคนไหนก็ไม่มีวันจะเหมือนเราและรู้ใจเราไปเสียทั้งหมด
ชีวิตจึงเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินผ่านมา ได้คุยกันไม่กี่ครั้ง แล้วก็ลาจากกันไป

ยิ่งนานวันเราก็ยิ่งพบว่า ทฤษฎีที่ว่า “คนที่เหมือนกันจะดึงดูดกัน” เป็นเรื่องจริง
จากที่เคยไม่รู้จัก อยู่ไกลกันสุดหล้าฟ้าเหลือง(ไกลกว่าฟ้าเขียวหน่อย)
แต่แรงดึงดูดแห่งความเหมือนก็นำพาให้ทั้งคู่มารู้จักกันจนได้
และการรู้จักกันชนิดนี้มักจะสานสัมพันธ์กันยาวยืด
ราวกับหมากฝรั่งที่เคี้ยวจนจืดแล้วเด็กเอามาดึงยืดเล่น

จริงอยู่ที่ว่า เมื่อเราเคลื่อนตัวเข้าใกล้สิ่งที่เคยสวยงาม
สุดท้ายเรามักจะพบกับความจริงบางอย่างที่ไม่งามเหมือนที่คิด ไม่สวยเหมือนตอนอยู่ไกลๆ
แต่ใช่หรือเปล่าว่าสิ่งเหล่านั้นเองคือเสน่ห์ของการรู้จัก
และมีแค่คนที่ “รู้จัก” กันเท่านั้นจึงจะมีโอกาสได้รับรู้

ความรักจึงไม่ใช่การชื่นชมความงามของสิ่งใดสิ่งหนึ่งจากระยะไกล
แต่มันคือการยอมรับในริ้วรอยและตำหนิแห่งความเป็นจริง ที่มีอยู่ในสิ่งๆนั้นต่างหาก
และระยะทางอันห่างใกล้นั้นเองที่เป็นพื้นที่ว่างๆให้รักก่อตัวขึ้น
ความชื่นชมจากระยะไกลเป็นเพียงความหลงและคิดฝันวาดภาพไปเองเท่านั้น

ในจำนวนคนมากมายที่เดินสวนกันไปมาบนโลกใบนี้
มีเพียงไม่กี่คนที่เราจะได้เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ๆ และรู้จักให้มากขึ้น
เมื่อได้รู้จักกันแล้ว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เราจะรู้สึกยินดีที่ได้รู้จักกับเขา

เนื้อหาบางส่วนที่ชอบ จากบทที่ 33-ยินดีที่ได้รู้จัก หนังสือระยะทางอันห่างใกล้ (นิ้วกลม-พิมปาย)
ซึ่งเป็นบทที่ชอบที่สุดในหนังสือเล่มนี้
ทำให้มานั่งนึกถึง…ความสัมพันธ์ ความผูกพัน กับผู้คนที่เรารู้จัก(ทั้งในระยะใกล้และระยะไกลๆ)

6 ความเห็น »

  1. คาฟก้า คาเฟ่ said

    แอบเข้ามาอ่านบ่อย ๆค่ะ

  2. มอเอ. said

    เมได้มาแล้วหล่ะ
    ยังไม่ได้อ่านเลย
    ไว้จะรีบอ่านตามไปติดๆ

  3. มีหลายคนบอกว่า เราจะมีรักแท้ได้่
    ไม่ใช่แค่ เราต้องเจอคนที่ใช่

    แต่เราต้องเป็นคนที่ใช่สำหรับเขาด้วย

    จะดวงจันทร์ ดาวบริวาร ถึงดาวพลูโต
    ระยะห่างแตกต่างกัน
    แต่เราัยังมีแรงดึงดูดถึงกันเสมอ

  4. khaek said

    แวะมาบอกว่า
    ยังไม่ได้อ่านเล้ย!
    ดีนะ ที่น้องไม่อยู่
    ไม่งั้นเสียใจแย่ 555+

    เกี่ยวมั้ยเนี่ย หุหุ

  5. maymories said

    เชอะๆ … ตามมาอิจฉา

    อิอิ

  6. ชอบความคิดเห็นของคุณ เด็กผู้ชายที่ไม่เตะบอลตอนกลางวันมากค่ะ เวลาเพื่อนหรือคนรอบข้างมีปัญหาเรื่องความรักทีไร ก็เพราะเหตุผลนี้ประการเดียวเท่านั้นแหละ

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: