จดหมายจากฉัน จดหมายจากเธอ

ยังจำครั้งแรกที่เราเขียนจดหมายกันได้มั้ยเอ่ย ?

สำหรับเรา คงเป็นช่วงวัยประถมศึกษาที่มีสอนการเขียนจดหมาย
ในตอนนั้นยังไม่รู้สึกอินกับการเขียนจดหมาย
เนื่องด้วยวัยและประสบการณ์ชีวิตอันน้อยนิดของเรา

ช่วงเวลาที่อินกับการเขียนจดหมาย และน่าจะมีส่วนทำให้มีนิสัยชอบเขียนจดหมาย โปสการ์ด รวมถึงอีเมล์
น่าจะเป็นช่วงเรียนมหาวิทยาลัย
ใครคนหนึ่งนอกจากติดต่อกันทางโทรศัพท์เป็นครั้งคราวแล้ว
เรายังติดต่อกันผ่านทาง “การเดินทางโดยสารแสตมป์” เป็นระยะๆ
เป็นช่วงชีวิตที่เราเขียนจดหมายด้วยลายมือตัวเองมากที่สุด
จดหมายหลายสิบฉบับที่ได้รับในช่วงเวลาหลายปี เรายังเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี(นะเธอ)
หยิบมาอ่านอีกที ดูเหมือนว่าอารมณ์ของตัวอักษรเป็นสีชมพูๆ
แต่สำหรับเรามันคงไม่ใช่สีนั้น
ส่วนอารมณ์สีชมพูๆของเราน่าจะเกิดขึ้นกับใครอีกคน
คนที่เราส่งตัวอักษรหวัดแกมบรรจงไปให้ ในวันที่เราต้องไกลห่างกัน
ถึงวันนี้อารมณ์สีชมพูนั้น ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกดีดีที่เพื่อนคนหนึ่งมีให้กับเพื่อนคนหนึ่ง…ตลอดไป

เขียนจดหมายตอบโต้กับคนอื่นๆมากมาย
เสียดายเหลือเกินที่มีจดหมายเพียงไม่กี่ฉบับที่ผ่านสายตาของ “คนที่บ้าน”
อาจเพราะขัดเขิน อาจเพราะไม่รู้จะขึ้นต้นจดหมายนั้นว่าอย่างไร
แล้วเราก็ตัดสินใจใช้ประโยคตามที่ได้ร่ำเรียนมาว่า “กราบเท้า…ที่เคารพ”
ยังจำความรู้สึกในวันที่เขียนจดหมายเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี
ความรู้สึกของนิสิตที่อยู่ไกลบ้าน เคร่งเครียดกับการเรียน ท้อแท้และอ่อนล้า
ในวันที่เรารู้สึกอ่อนแอ เรามักจะคิดถึง “คนที่บ้าน” เสมอ

สำหรับจดหมายอิเลคโทรนิคส์ เพิ่งได้มาเขียน(พิมพ์)มากๆ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา
เป็นการโต้ตอบจดหมายกับพี่ชายที่เป็นคุณครูของเราด้วย
เราพูดคุยกันหลายเรื่อง เราให้กำลังใจกัน รับฟังปัญหาของกันและกัน
อ้อ บางทีเราก็ทำให้อีกฝ่ายคลายเหงาด้วยนิ ^^

ในส่วนของโปสการ์ดและการ์ดอวยพรตามวาระต่างๆ เราก็เขียนเป็นจำนวนไม่น้อยเลย
และคอนเสปในการเขียนมักจะมี “คำโปรย”
ที่มาจากตัวหนังสือที่เราชื่นชอบ อยู่บนกระดาษแผ่นน้อยเกือบทุกใบ
ก่อนที่จะบอกเล่าถึงเรื่องราวที่ต้องการสื่อให้คนปลายทางรับรู้
แม้ไม่ได้ออกเดินทางไปที่ใด เราก็ส่งโปสการ์ดเหล่านั้นให้กับคนที่เรารู้สึกดีดีอยู่เสมอ
ไม่เลือกเวลา ไม่เลือกสถานที่ เลือกแค่ “ตามใจฉัน” เท่านั้นเอง

จดหมายทุกฉบับ โปสการ์ดทุกใบ ได้ “ใส่ใจ” ของเราลงไปในนั้นด้วย
หวังว่าผู้รับจะรับรู้ได้…จริงมั้ยจ๊ะ😀
และแอบหวังเอาไว้เล็กๆว่า เจ้ากระดาษพวกนั้น รวมถึงตัวอักษรที่อยู่ในกล่องรับข้อความ จะถูกเก็บรักษาเอาไว้
เหมือนที่เราเก็บรักษาจดหมาย โปสการ์ด และอีเมล์ทุกฉบับเอาไว้เป็นอย่างดี
อยู่ใน “กล่องเก็บความทรงจำ” ของเราเอง

เอนทรี่นี้เกิดขึ้นเมื่ออ่านหนังสือ “ระยะทางอันห่างใกล้” มาถึงบทที่ 5 – เรากำลังคุยกับใครอยู่
ยิ่งอ่านผ่านไปหลายบท ก็เริ่มรู้สึกอินมากขึ้น
ถึงตอนนี้อ่านจบเรียบร้อยแล้ว
กำลังหานิยามให้กับความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากการอ่านหนังสือเล่มนี้ ยังนึกไม่ออกเลย
มีหลายคำพูด หลายประโยคในหนังสือที่ทำให้เรา “รู้สึก”
ที่แน่ๆเลย ตอนนี้เรารู้สึก “อยากเขียนจดหมาย” ด้วยลายมือหวัดแกมบรรจง
อีกสักครั้ง !!

7 ความเห็น »

  1. มอเอ. said

    จนป่านนี้เมยังเขียนจดหมายหาเพื่อนบางคนอยู่เลย
    แม้ว่าจะเพิ่งวางหูจากกันไปเมื่อไม่กี่นาทีก็ตาม

    เมว่ามันสนุกดี

    ปล. อยากได้ระยะทางฯบ้างแล้ว.

  2. เจ๊ ขอยังไม่อ่านนะเอนทรี่นี้นะ

    กำลังอ่านถึง ป้ายรถเมล์ ท่าพระจันทร์

    เจ๊เชื่อมั้ย
    …น้ำตาไหล…

    อ่านจบเมื่อไหร่ เราจะมีคำถามหนึ่งถึงพิมปายโดยเฉพาะ
    คำถามอันแสนเศร้า
    T_T

  3. jummdcu said

    ^
    ^
    ^

    แม้ว่าอ่านหนังสือเล่มนี้ของเอ๋แล้วน้ำตาจะไหลน้อยกว่าบางเล่มที่ผ่านมา
    แต่ขอบอกว่า หนังสือเล่มนี้ทำให้อารมณ์เราพีคมากๆ
    ความรู้สึกเหมือนตอนดู A Moment in June เลยล่ะ
    คือมีเรื่องราวให้คิดตามอยู่ตลอด
    มีอะไรในนั้นที่บีบคั้นอารมณ์พอสมควร
    และไฮไลท์ของเราอยู่ที่บทที่ 33 ทั้งบทเลย

  4. พรุ่งนี้
    ไปอ่านได้เลย

    “เด็กพิเศษ ตราร่มชูชีพ”

    ตั้งเวลาโพสต์ไว้แล้ว ^^

  5. ชายกลาง said

    บทที่๑๙ ของเล่มไหน

  6. ยังจำความรู้สึกนั้นได้เลย เวลาที่บุรุษไปรษณีย์มาจอดรถ
    ตรงหน้าบ้าน ในตอนที่กำลังรอจดหมาย
    ของใครบางคน

  7. นายหมูตุ้ย said

    Letter’s Canto

    ตัวหนังสือ
    เขียน
    ด้วยใจ

    ปล1.ลงท้ายว่ายังไงดี รักและคิดถึง ดีไหม?😀
    ปล2.ชักอยากอ่านบ้างแล้ว

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: