เดี่ยวเดียวดาย

     ” เคยอยู่คนเดียวบ้างไหม

       ฟังเสียงหัวใจสม่ำเสมอ

       คิดถึง..คิดถึง..เหมือนละเมอ

       แผ่วเพ้อพึมพำเดียวดาย

       อ้างว้างอย่างวันเช่นวันนี้

       ชีวิตยังไม่มีจุดหมาย

       เหม่อมองไปรอบรอบกาย

       คลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนเคย

       บางครั้งโครมครืนอย่างคลื่นคลั่ง

       บางครั้งสงัดเงียบเชียบเฉย

       โอ้ว่าความเหงาเจ้าเอย

       เป็นเพื่อนชื่นเชยใกล้ชิด

       ขอบน้ำฝั่งฟ้าทะเลฝัน

       ใกล้กันเหมือนจะแตะต้องติด

       แค่เอื้อมมือทายทักอีกสักนิด

       ทั้งที่ไกลเกินคิดเกินไขว่คว้า ” 

                                       ทะเล…โดย คุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

บทกวีข้างบนนั้น ส่งผ่านการเดินทางโดยสารแสตมป์จากพี่ที่เคารพคนหนึ่ง

บ่อยครั้งที่อยู่คนเดียว บ่อยครั้งที่ได้ยินเสียงของหัวใจตัวเอง

บ่อยครั้งที่เฝ้าคิดถึงใครต่อใคร บ่อยครั้งไปที่รู้สึกเหงาทั้งที่มีผู้คนมากมายอยู่รอบตัวเรา

ครั้งนึงเคยฟังเพลง เหงาตัวเท่าบ้าน” จำไม่ได้แล้วล่ะว่าใครเป็นคนร้อง เพราะมันนานเกือบสิบปีมาแล้วนิ

ตอนแรกนึกไม่ออกเหมือนกันว่า ความเหงามันใหญ่ได้เท่าบ้านหลังนึงเชียวหรือ

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ชีวิตที่เดินทางผ่านครึ่งหนึ่งของชีวิตไปแล้ว เรากลับเข้าใจมันได้มากขึ้น

บางครั้งสิ่งที่เรามองไม่เห็น จับต้องมันไม่ได้ กลับมีอานุภาพต่อความรู้สึกเสียเหลือเกิน

 

 

 

 

1 ความเห็น »

  1. เห็นด้วย ว่าเหงาตัวเท่าบ้านได้
    แต่ส่วนใหญ่จะเป็นบ้านคนอื่น
    เพราะบ้านเราหลังเล็กไป ^^

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: