Dekpump blog

“สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยคิดมาก่อน
คือตัวหนังสือสร้างมิตรภาพให้เกิดขึ้นได้
ผมเห็นแต่ “หัว” และ “หาง” ของตัวหนังสือ
แต่มันก็มีมือล่องหน โยงใยให้คนเกาะเกี่ยวกัน
ผูกสัมพันธ์ขึ้นมา
ช่างน่ารัก”

“พี่ๆ น้องๆ หลายคนเกาะกลุ่มกลมเกลียวจากการอ่านหนังสือของคนเขียนคนเดียวกัน
กระทั่งทุกวันนี้ไม่จำเป็นต้องมีคนเขียนเป็นหัวข้อสนทนา
พี่น้องก็หลั่นล้าขึ้นเหนือล่องใต้ไปไหนมาไหนกันได้อย่างสบายใจ”

“ผมว่าโลกที่มีตัวหนังสือลอยไปมาใบนี้มันน่ารัก
และแวดล้อมไปด้วยผู้คนดีๆ มากมาย
ทั้งคนเขียน คนอ่าน ที่พร้อมจะหยิบยื่นน้ำใจ สิ่งดีๆ และมิตรภาพให้กันเสมอ”

“คิดเหมือนผมไหมครับว่า
โชคดีจังที่โลกนี้มีตัวหนังสือ
ทำให้เราได้สื่อสารกับคนที่อยู่ไกลโพ้นได้
จนรู้สึกราวกับอยู่ใกล้กัน”

…

หลายวันก่อนนักเขียนคนโปรดเขียนไว้ใน ‘บ้านพักฝากอากาศ’ หลังล่าสุด
ในหัวข้อ “สิ่งที่ดีที่สุดในการเขียนหนังสือ”
เชื่อว่าถ้าใครติดตามผลงานของเค้ามาตลอดเมื่อได้อ่านหัวข้อนี้
คงจะรู้สึกดี และปลื้มใจไปกับเค้าด้วย

เอ๋..บอกว่า การเขียนหนังสือ นำมาซึ่งหลายสิ่งหลายอย่าง
ทั้งความเบิกบานใจ ความสุข ความรื่นรมย์ ตื่นเต้น ดีใจ ความภูมิใจ
ได้ออกกำลังสมอง ได้ไปโบกรถเที่ยวเมืองไทยกับผู้อ่าน
ได้สนทนากับบุคคลที่เป็นแรงบันดาลใจ ได้รู้จักกับคนในวงการหนังสือ
ได้รู้จักผู้คนที่ไม่เคยคิดว่าจะรู้จัก ฯลฯ

ในส่วนของผู้อ่านเอง
ก็ต้องบอกว่า มีหลายสิ่งที่ได้จากการอ่านหนังสือเช่นกัน
ไม่ว่าจะเป็น ได้ความรู้ ได้ความบันเทิง ได้ผ่อนคลาย
ได้กระตุ้นต่อมความคิด-ความฝัน-จินตนาการ

สิ่งหนึ่งที่ดีที่สุดที่ได้จากการอ่านหนังสือของนักเขียนคนโปรด ก็คือ “มิตรภาพ”
จากคนแปลกหน้าหลายๆคนที่ชื่นชอบตัวหนังสือของคนเขียนคนเดียวกัน
เราได้มารวมตัวกันเป็นกลุ่มก๊วน กลายเป็น “คนรู้จัก”
สำหรับบางคนขอยกให้เป็น “คนรู้ใจ” ละกันนะ
พวกเรามีกิจกรรมร่วมกันหลายๆอย่าง
ทั้งการท่องเที่ยว-ทริปเกาะเกร็ด, ทริปตักบาตรดอกไม้ (ยังรอทริปหน้าอยู่เน้อ)
ปาร์ตี้-ปาร์ตี้@ปาเต๊ะ, ปาร์ตี้@ข้าวสาร (esp. ร้าน True@ข้าวสาร)
ดูหนัง+ฟังเพลง, หม่ำข้าวเคล้าการหยอกเย้า+เอาคืน
เดินเที่ยวเล่นเย็นใจ+ถ่ายรูป ชิลชิล
รวมพลไปงานสัปดาห์หนังสือ เพื่อเซย์ไฮ+ขอลายเซ็นนักเขียนคนโปรด
บางครั้งก็ได้เทคแคร์ป๊า+แม่ ที่มาให้กำลังใจลูกชาย
รวมถึงได้ผูกสัมพันธ์กับหญิงสาวที่น่ารักผู้ซึ่งเป็นคนพิเศษของนักเขียน
ระยะหลังมานี้ก็ได้เดินสายไปฟังนักเขียนพูดคุยในหลายๆที่

สิ่งที่เกิดขึ้นมันคือมิตรภาพที่ค่อยๆก่อตัวเพิ่มขึ้น ท่ามกลางความรู้สึกที่ดี
เราต่างดูแลความรู้สึกของกันและกัน
ใครทุกข์ท้อ ก็จะมีแรงใจจากเพื่อนๆคอยส่งให้
บางครั้งมันเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตา แต่เราก็รับรู้กันได้ด้วยใจ ^^

นอกจากนี้การอ่านหนังสือของนักเขียนคนโปรด
ทำให้เราได้ท่องไปในโลกไซเบอร์มากขึ้น จากเดิมที่ไม่ค่อยได้ก้าวมาสู่โลกใบนี้เท่าไหร่
ได้เขียนบล็อก เพื่อเป็นพื้นที่ทักทายกับเพื่อนๆน้องๆ
ได้ท่องไปในบ้านล่องหนของเพื่อนๆ รวมถึงเพื่อนของเพื่อนอีกหลายๆหลัง
มีโอกาสทักทายกับคนแปลกหน้าผ่านทางบ้านล่องหนของแต่ละคน
และได้รับคำทักทายกลับมา จนบางครั้งรู้สึกคุ้นเคยกันดี ทั้งที่ไม่ได้พบหน้ากันมาก่อน

งานนี้คงต้องขอบคุณสายตาของตัวเองที่ไปปะทะกับหนังสือจำนวนมากมายในร้านหนังสือ
แล้วสมองก็สั่งการให้หยิบหนังสือบางเล่มติดไม้ติดมือกลับมาด้วย
จากนั้นสายตา-สมอง-หัวใจ ก็ร่วมมือกันในการอ่านหนังสือเหล่านั้น
และลงเอยมาเป็นเรื่องราวในเอ็นทรี่นี้

ปล…ขอมอบเรื่องราวในเอ็นทรี่นี้ให้กับทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ตั้งแต่ได้อ่านตัวหนังสือของคนโปรด