การที่เราได้รู้ว่าถูกบล็อกเอ็มฯจากคนที่เราแคร์
แม้ว่าใครคนนั้นอาจมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่าง
แต่มันก็ทำให้เราเสียความรู้สึกไปพอควร
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร ทำไมนะเราถึงไม่ลืม
การที่เราจำใจทำบางสิ่งอย่างที่ฝืนความรู้สึก โดยไม่อาจปฏิเสธได้
และบางสิ่งอย่างนั้น สร้างความอึดอัดใจในระยะยาวให้กับเรา
มันบั่นทอนความรู้สึกดีดีมากมายที่เคยมีให้ไปไม่น้อยเลย
การที่เราเจอผลกระทบจากคนที่ชอบ “ทิ้งขี้ไว้ ให้คนอื่นเช็ด”
ตามคำเปรียบเปรยที่อาจารย์เคยบอกกับเรา
ขอบอกว่าเบื่อ บางครั้งเบื่อจนไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์กันเลยทีเดียว
การที่เรารู้สึกเหมือนถูกรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่เล็กๆของตัวเอง ในห้วงเวลาที่ไม่ปรารถนา
แม้ว่าบางครั้งมันเป็นเรื่องจิ๊บๆ แต่บางอารมณ์มันดูเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อยสำหรับเรา
บางทีอาจเป็นเพราะความไม่เข้าใจกันดีพอ หรืออาจเป็นความไม่เสถียรทางอารมณ์ของเราเองก็เป็นได้
…
ที่พร่ำบ่นมาทั้งหมดนั้น
เป็นบางส่วนของ “หลุมดำของความสัมพันธ์” ที่เกิดขึ้น
หลุมดำที่ทำให้หัวใจมอมแมม จนเกิดอาการงี่เง่างอแงบางที
หลุมดำที่เราจะรู้สึกว่ามันลึกมากขึ้น เมื่อเกิดกับคนที่เรารู้สึกดีด้วยมากๆ
ปล.พร่ำบ่น ในวันที่เหนื่อยกะงานงานงาน
