มอง..เธอสาวเธอสวยฉันจึงได้มอง
หากเธอไม่สวยฉันคงไม่มอง
หากเธอไม่แจ่มฉันคงไม่จ้อง
ฉันจะไม่มองให้หัวใจเต้นนนนน
.
.
.
นึกถึงเพลงนี้…เพลงที่เคยได้ยินมาตั้งแต่เด็กๆ
เหตุผลที่ทำให้เรานึกถึงเพลงนี้ขึ้นมา
เพราะวันนี้ไม่ว่าจะเดินไปเส้นทางไหนของโรงพยาบาล
รู้สึกว่าถูก “มอง” จากสายตาหลายคู่
สายตาที่ทำให้เราอดที่จะส่งยิ้มกลับไปให้ไม่ได้
และแอบยักคิ้วหลิ่วตากลับคืนไปให้เจ้าของรอยยิ้มเหล่านั้นด้วย 
เคยถามตัวเองหลายต่อหลายครั้ง
ทำไมเราจึงรู้สึกว่า “ถูกมอง”
ถึงวันนี้เรารู้คำตอบแล้วล่ะว่าทำไม ^^
อาจเป็นเราเองที่มองพวกเขาก่อน
มันเหมือนมีแรงดึงดูดให้เรามองเข้าไปในดวงตาของพวกเขา
มีความรู้สึกดีดีเกิดขึ้นทุกครั้งที่ได้มองสบตากัน
ความรู้สึกนี้มีมากขึ้นเรื่อยๆในช่วงห้าปีที่ผ่านมา
ห้าปี…ที่ชีวิตของคนธรรมดาอย่างเรา
ได้เจอะเจอกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า…คน
“คนตัวเล็กๆ” จำนวนมากมาย
คนที่ไม่ว่าจะยิ้ม หัวเราะ หรือว่าร้องไห้
ก็ดูเป็นธรรมชาติ ไม่มีมารยา
ไม่เหมือนกับ “คนตัวโตๆ” หลายคนที่เรามองเห็น
“คนตัวเล็กๆ”
ที่อาจจะไม่สวย อาจจะไม่หล่อ
แต่ขอบอกว่า ‘น่ารักโคตรๆ’ ในสายตาของเรา
คนตัวเล็กๆที่ว่านั้น ก็คือคนไข้ของเราเอง
