มีคนมากมายที่เราหลงไหล ชื่นชม โดยที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากัน
ไม่เคยอยู่ใกล้จนได้กลิ่นตัว
ไม่เคยสนิทชิดเชื้อขนาดเห็นเขานั่งเกาสะดือ
หรือเอานิ้วมือล้วงไปแคะขี้มูกในรูจมูก
บางครั้งเราก็ชื่นชมเขาเพราะคำพูดแค่ไม่กี่คำ ตัวหนังสือแค่ไม่กี่ตัว หรือเสียงร้องเพลงแค่ไม่กี่ประโยค
เราชอบตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า
เวลาที่คนเราเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ชิดกัน
ความสัมพันธ์จะแน่นแฟ้นขึ้น หรือจะถอยห่างออกไปกันแน่
เพราะเราคิดมาตลอดว่า เอาเข้าจริงๆแล้ว คนเรามีเรื่องแย่มากกว่าเรื่องดี
และหากเข้ามาใกล้กันสักหน่อยก็จะได้สัมผัสถึงเรื่องแย่ๆ ทั้งหลายที่ว่า
ซึ่งสำหรับบางคนแล้ว มันช่างต่างจากการมองดูอยู่ไกลๆ มากมายนัก
คนบางคน เมื่อได้เข้าไปใกล้ เราก็คิดย้อนกลับไปว่า
ไม่น่าจะเข้าไปรู้จักเลย อยู่ห่างๆก็สวยงามดีอยู่แล้ว
จึงมีคำถามว่า หรืออันที่จริงทุกคนสวยงามในระยะไกลเท่านั้น
เหมือนภาพวาดที่สวยงามชวนฝันที่พอเข้าใกล้แล้วจะเห็นฝีแปรงขยุกขยุย
เหมือนดวงจันทร์นวลผ่องที่ถ้าส่องเข้าไปใกล้ๆก็จะเห็นแต่ผิวขรุขระ
เหมือนดาวเคราะห์สีฟ้าที่พอมาลองอยู่อาศัยจริงๆ ก็เต็มไปด้วยผู้คนที่โหดร้ายน่ากลัว
แต่ก็ยังดีที่ดาวเคราะห์ดวงนี้ยังมีคนที่น่าคบหาอยู่เช่นกัน
พอมานั่งคิดๆดู ก็พบความจริงที่ว่า
ยากอยู่เหมือนกันที่คนสองคนจะได้รู้จักกันและคบหากันต่อไปแบบยืดยาว
เพราะไม่ว่าจะคนไหนก็ไม่มีวันจะเหมือนเราและรู้ใจเราไปเสียทั้งหมด
ชีวิตจึงเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินผ่านมา ได้คุยกันไม่กี่ครั้ง แล้วก็ลาจากกันไป
ยิ่งนานวันเราก็ยิ่งพบว่า ทฤษฎีที่ว่า “คนที่เหมือนกันจะดึงดูดกัน” เป็นเรื่องจริง
จากที่เคยไม่รู้จัก อยู่ไกลกันสุดหล้าฟ้าเหลือง(ไกลกว่าฟ้าเขียวหน่อย)
แต่แรงดึงดูดแห่งความเหมือนก็นำพาให้ทั้งคู่มารู้จักกันจนได้
และการรู้จักกันชนิดนี้มักจะสานสัมพันธ์กันยาวยืด
ราวกับหมากฝรั่งที่เคี้ยวจนจืดแล้วเด็กเอามาดึงยืดเล่น
จริงอยู่ที่ว่า เมื่อเราเคลื่อนตัวเข้าใกล้สิ่งที่เคยสวยงาม
สุดท้ายเรามักจะพบกับความจริงบางอย่างที่ไม่งามเหมือนที่คิด ไม่สวยเหมือนตอนอยู่ไกลๆ
แต่ใช่หรือเปล่าว่าสิ่งเหล่านั้นเองคือเสน่ห์ของการรู้จัก
และมีแค่คนที่ “รู้จัก” กันเท่านั้นจึงจะมีโอกาสได้รับรู้
ความรักจึงไม่ใช่การชื่นชมความงามของสิ่งใดสิ่งหนึ่งจากระยะไกล
แต่มันคือการยอมรับในริ้วรอยและตำหนิแห่งความเป็นจริง ที่มีอยู่ในสิ่งๆนั้นต่างหาก
และระยะทางอันห่างใกล้นั้นเองที่เป็นพื้นที่ว่างๆให้รักก่อตัวขึ้น
ความชื่นชมจากระยะไกลเป็นเพียงความหลงและคิดฝันวาดภาพไปเองเท่านั้น
ในจำนวนคนมากมายที่เดินสวนกันไปมาบนโลกใบนี้
มีเพียงไม่กี่คนที่เราจะได้เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ๆ และรู้จักให้มากขึ้น
เมื่อได้รู้จักกันแล้ว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เราจะรู้สึกยินดีที่ได้รู้จักกับเขา
…
เนื้อหาบางส่วนที่ชอบ จากบทที่ 33-ยินดีที่ได้รู้จัก หนังสือระยะทางอันห่างใกล้ (นิ้วกลม-พิมปาย)
ซึ่งเป็นบทที่ชอบที่สุดในหนังสือเล่มนี้
ทำให้มานั่งนึกถึง…ความสัมพันธ์ ความผูกพัน กับผู้คนที่เรารู้จัก(ทั้งในระยะใกล้และระยะไกลๆ)
