บางครั้งความทุกข์ของเราก็เกิดจากการที่เราวนเวียนอยู่กับตัวเองมากเกินไป
คิดว่าปัญหาของเรามันใหญ่คับโลก
แต่บางทีถ้าเราเอาเวลาไปคิดถึงคนอื่นบ้าง
ปัญหาที่ว่าอาจจะจางลง
ยิ่งใช้เวลากับเพื่อนมาก ก็ยิ่งคิดถึงตัวเองน้อยลง
คนที่มีความทุกข์น้อย อาจเพราะเขาเอาเวลาไปคิดถึงเรื่องความสุขของคนอื่นอยู่
ความสุขมักจะวิ่งเข้าหาคนที่ไม่ได้วิ่งเข้าหามัน
มันจะฉวยโอกาสตอนที่คนคนนั้นเผลอเสียมากกว่า
จากรอยยิ้มขนาดกว้างของพี่ๆมะขามป้อม
ผมคิดว่าพวกเขาคงมีเวลาคิดวนเวียนเกี่ยวกับปัญหาของตัวเองน้อยเหลือเกิน
เพราะคงเอาเวลาส่วนใหญ่ไปคิดว่าจะทำประโยชน์อะไรเพื่อคนอื่นบ้าง
เพราะขณะที่เล่าเรื่องราวของปัญหา ใบหน้าของพี่ๆยังเปื้อนยิ้ม
…
ข้อความข้างบนเป็นส่วนหนึ่งของความประทับใจหลังอ่าน “หน่อไม้” จบลง
เป็นกระดาษหน้าสุดท้ายที่อ่านสำหรับหนังสือเล่มนี้ เพราะอ่านสลับไป-มา (ตามใจฉัน)
เป็นเรื่องราวในส่วนที่นักเขียนโปรด (เอ๋) เขียนเอาไว้
ในหัวข้อ “มะขามป้อม : ฝาดแต่หวาน”
พอเหลือบลงไปมองตัวเลขหน้าที่มุมขวาล่างของกระดาษ
อืม เลขสวยเสียด้วยสิ ก็เลขตองสาม 333 นั่นเอง ^^
