Dekpump blog

16-29 มิถุนายน 2550

 

ช่วงเวลาเพียงแค่สองสัปดาห์ที่ผ่านมา

ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกับชีวิตตัวเอง

เรื่องราวที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจตั้งแต่ขั้นปานกลาง จนถึงขั้นรุนแรงมาก

จะเรียกว่า “เกินใจจะอดทน” คงไม่ผิด

 

ชีวิตที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสามสิบกว่าปี มีหลายครั้งที่เราสูญเสีย

ที่ถือว่าหนักมากก็คงจะเป็นการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักยิ่งคือ แม่+พ่อ ในระยะเวลาห่างกันแค่ 5 ปี

 

แม่…ผู้ซึ่งลูกคนนี้มีโอกาสอยู่ด้วยแค่ 25 ปี

       ผู้ซึ่งไม่ได้ไปงานรับปริญญาลูกสาว เนื่องจากป่วยมาก ทั้งที่เตรียมตัดชุดไว้แล้ว

       ผู้ซึ่งลูกคนนี้ยังตอบแทนพระคุณน้ำนมได้น้อยเหลือเกิน

พ่อ…ผู้ซึ่งลูกคนนี้มีโอกาสอยู่ด้วยแค่ 30 ปี

       ผู้ซึ่งเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับลูกๆ แม้ว่าลูกจะยังทำได้ไม่เทียบเท่าที่พ่อทำเอาไว้

       ผู้ซึ่งอดทนกับหลายสิ่งหลายอย่าง แม้ว่าจะเจ็บปวดกับโรคร้ายเพียงใด เพียงแค่ให้ลูกทุกคนสุขสบาย พ่อก็ทำอะไรมากมายให้กับพวกเรา ทำยังไงก็คงจะตอบแทนพระคุณพ่อไม่หมด

 

ขอบคุณที่ชาตินี้เราเกิดมาเป็นพ่อ-แม่-ลูก กัน คิดถึงมากมายโดยเฉพาะวันที่ลูกคนนี้มีหลายเรื่องราวปะเดปะดังเข้ามา

ถ้าเราอยู่พร้อมหน้า ลูกคงอุ่นใจกว่านี้ มองลงมาจากบนฟ้า แล้วเอาใจช่วยลูกคนนี้ด้วยนะ

 

การสูญเสียในอีกหลายๆครั้ง บางครั้งก็ทำให้เราเกิดอาการ “ซึมเศร้า”

เศร้าใจกับการทำหน้าที่ของตัวเอง ทั้งที่เราเหนื่อยกับหน้าที่นั้นมาก

แต่ผลลัพธ์ที่ได้มันไม่คุ้มค่ากับการเหน็ดเหนื่อยเอาเสียเลย

นอกจากเราเศร้า คนที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสียโดยตรง คงเศร้ามากกว่าเราหลายเท่านัก

หลายครั้งหลายคราวเราก็ได้เรียนรู้จากการสูญเสียนั้นๆ

ขอบคุณนะเด็กตัวน้อยๆ นอกจากเป็นคนไข้ หนูยังเป็นคุณครูให้กับพวกเราด้วย

เสียดายที่วันเวลาของหนูบนโลกใบนี้ มันสั้นเกินไป

 

การสูญเสียครั้งล่าสุด เล่นเอาเกือบเสียศูนย์ไปเลย

อยากบอกว่า “ไม่ได้ตั้งใจ”  

ไม่รู้ว่าโชคชะตากำลังส่งบทลงโทษอะไรลงมา ครั้งนี้เล่นเอาสะบักสะบอม

แม้ร่างกายไม่มีที่ใดบอบช้ำ แต่จิตใจมันกลับตรงกันข้าม

ไม่รู้อีกนานแค่ไหนจะสลัดเอาเรื่องราวนี้ออกจากหัวไปได้

แต่จากเหตุการณ์นี้ ก็ทำให้เรารู้ว่า “เราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้”

มีกำลังใจมากมายจากคนรอบข้าง ไม่รู้จะขอบคุณพวกเค้ายังไงดี

ที่ทำให้ในวันนี้ชีวิตมันก็ไม่ได้แย่ไปซะทีเดียว

และที่สำคัญที่สุดคงต้องขอบคุณ “คนบนนั้น” ที่ยังเมตตา ให้เรามีวันนี้และวันต่อๆไป

 

… 

 

เรื่องราวข้างบนบันทึกเอาไว้เมื่อปีที่แล้ว ถึงเหตุการณ์ที่เลวร้ายครั้งหนึ่งในชีวิต

- 29 มิถุนายน 2550 - อีกหนึ่งวันที่เราคงจดจำไปอีกนานแสนนาน…

เช่นเดียวกับวันที่ 2 มกราคม 2542 และ 25 มีนาคม 2547

สามวันแห่งการสูญเสีย และเกือบจะทำให้เสียศูนย์

 

2 มกราคม 2542 หลังปีใหม่หนึ่งวัน เป็นวันที่แม่ได้จากลูกๆไปอย่างสงบ

(ยังนับว่าเป็นโชคดีของลูกสาวคนนี้ ที่ได้อยู่กับแม่จนวาระสุดท้าย อย่างน้อยก็หนึ่งวัน)

25 มีนาคม 2547 หลังวันเกิด18 วัน เป็นวันที่พ่อพ้นจากความทรมานจากโรคร้ายซะที

(เศร้าใจมากมายที่ไม่ได้อยู่กับพ่อจนลมหายใจสุดท้าย แต่ยังดีที่ 12 ชั่วโมงก่อนพ่อจากไปพวกเรายังได้หายใจร่วมกัน)

29 มิถุนายน 2550 วันแห่งการสูญเสียอีกวันหนึ่ง T-T

ใครจะไปรู้ว่าอีกไม่ถึง 24 ชั่วโมงแห่งการรอคอยเพื่อดูคอนเสิร์ตของศิลปินในดวงใจ“เฉลียง” ที่เฝ้ารอมานานด้วยใจจดใจจ่อ

จะเกิดเรื่องราวเลวร้ายขึ้นกับชีวิตของตัวเอง โชคดีที่ไม่เสียศูนย์ไปซะก่อน

 

เรื่องราวที่เกิดขึ้น ทำให้เรารู้ว่า “ในร้ายมีดีเสมอ” (เหมือนที่เอ๋เคยบอกไว้ในบ้านพักฯ)

วันเวลาที่จิตใจของเรากำลังอ่อนแอเหลือเกิน มีกำลังใจจากคนรอบข้างส่งมาให้กัน

อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่เดียวดายบนโลกกว้างๆใบนี้

 

ขอบคุณ…เพื่อนทุกคนที่เป็นกำลังของใจในวันที่เรากำลังใจอ่อน

ขอบคุณ…โชคชะตาที่ยังเมตตาให้เราได้ทำประโยชน์ให้กับผู้คนมากมายต่อไป

ขอบคุณ…ตัวเราเองที่เข้มแข็งเพียงพอ จนผ่านเหตุการณ์ต่างๆมาได้ถึงทุกวันนี้