Dekpump blog

- เด็กปั๊ม -

ชีวิตคนเราควรมี ‘เด็กปั๊ม’ ไว้อย่างน้อยสักหนึ่งคน
‘เด็กปั๊ม’ ที่คอยเติมน้ำมันใส่ถังกำลังใจให้เราวิ่งต่อไปได้
‘เด็กปั๊ม’ ที่ว่า ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่ ‘เด็ก’ กว่าเสมอไป
บางที อาจเป็นคนที่อาวุโสกว่า แต่มีนิสัยและหัวใจของ ‘เด็กปั๊ม’

มีคนแบบนี้เอาไว้ข้างๆ กาย กำลังกายและกำลังใจย่อมมิมีวันเหือดลงง่ายๆ
วันไหนที่รู้สึกโหวงๆ เชื้อพลังความตั้งใจ ความพยายามกำลังจะหมดลง
ให้รีบพุ่งตรงไปที่ปั๊ม และคงได้กำลังกลับมา ถึงแม้ไม่เต็มถัง
แต่ก็คงเพียงพอให้ขับเคลื่อนต่อไป

บางสิ่งที่ทำอยู่ อาจดูโง่ อาจดูแย่ อาจดูไม่มีวันสำเร็จ ในสายตาคนอื่น
แต่ในสายตาของ ‘เด็กปั๊ม’ มันมักจะพอมีทางไป มีความเป็นไปได้อยู่บ้าง

‘เด็กปั๊ม’ ไม่ใช่คนประเภทชี้ช่องทาง ให้คำแนะนำเลอเลิศ ให้ทางออกกับชีวิต
แต่สิ่งที่ ‘เด็กปั๊ม’ ถนัด ก็คือการเติมกำลังใจใส่ถังหัวใจเหือดๆ นั้นนั่นแหละ
ด้วยนิสัยที่ยินดีจะเติมให้เสมอ ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าจะมีตะปู เรือใบ หรืออะไร
รกรุงรังขวางทางรอเจาะยางอยู่ข้างหน้ารึเปล่า?

หน้าที่ของ ‘เด็กปั๊ม’ มีแค่เติมน้ำมัน และชูกำปั้นให้ขับเคลื่อนต่อไป
หน้าที่อื่น เว้นไว้ให้คนอื่นได้ทำบ้าง

คนที่มี ‘เด็กปั๊ม’ หลายคน เป็นคนโชคดี
และน่าจะเป็นคนที่มีกำลังกาย กำลังใจอยู่เสมอ
เจอคนโน้นเติมน้ำมันให้ที คนนี้เติมให้ที ถังน้ำมันจึงเต็มปรี่ตลอดเวลา

ต่างจากคนที่ไม่มี ‘เด็กปั๊ม’ หรือยังมองหา ‘ปั๊มน้ำมัน’ ไม่เจอ
หรือจริงๆ อาจจะมีอยู่ข้างๆ ตัวแล้ว แต่ดันปิดฝาถังไม่ยอมให้คนๆ นั้นเติมให้
คนแบบนี้มีสิทธิ์ที่จะหมดกำลังใจได้ง่าย เมื่อได้ขับเคลื่อนเลื่อนตัว
ไปตามเส้นทางจนเหนื่อยล้า พานจะหมดกำลัง

ยิ่งหากวันไหนมีอะไรมา ‘เจาะ’ ถังน้ำมันให้ต้อง ‘รั่ว’ ขึ้นมา
ก็มีสิทธิ์จอดคาไว้ข้างทางอยู่อย่างนั้น หรือไม่ก็หันหน้ากลับ
ไปเริ่มต้นใหม่ หรือไม่ก็บ่ายหน้าไปทางเส้นอื่น เพราะเสียกำลังใจ
กระทันหัน และหามาเติมไม่ทันการ

‘เด็กปั๊ม’ จึงเป็นคนสำคัญของชีวิต ที่ควรมีไว้ชิดๆ ร่างกาย
ในวันที่อ่อนล้า หมดแรง เราอาจไม่ต้องการนักปราชญ์
ผู้เก่งกาจมาจากไหน เราอาจต้องการแค่ใครสักคนที่ยิ้มให้
ตอนที่เราจอดรถพัก เช็ดกระจกที่ขุ่นมัวให้ใสขึ้น เติมลมยางให้แข็ง
พร้อมที่จะแล่นต่อไป และที่สำคัญ เติมกำลังใจใส่ถังอีกครั้ง

การเดินทางอันยาวไกล เราควรมี ‘เด็กปั๊ม’ ไว้ข้างกายอย่างน้อยหนึ่งคน.

ข้อความข้างต้นมาจาก บ้านพักฝากอากาศ ของนิ้วกลมนักเขียนคนโปรด
อ่านครั้งแรกก็ได้แต่อมยิ้ม รู้สึกเหมือนว่าตัวเอง+หลายๆคนกำลังรับหน้าที่นี้อยู่
เคยคิดว่ากำลังใจนั้นไม่มีวันหมด เอาเข้าจริงๆ บางเวลามันก็เหือดแห้งไปได้เช่นกัน
หลายครั้งที่หยิบยื่นกำลังใจ (ที่มองไม่เห็นด้วยตา แต่สัมผัสได้ด้วยใจ) ให้กับใครต่อใคร
บางเวลาที่น้ำมันกำลังใจใกล้หมด ก็มีหลายๆคนมาเติมเต็มให้
หวังว่าเราจะผลัดกันเติมกำลังใจให้กันและกัน ตลอดไปนะ ^_^